Цасан дундах дөрвөн цэг

Миний ажилладаг газрын нэр газрын зураг дээр байдаггүй. Говь-Алтайн хүн амьдардаггүй хэсэгт, хэдэн зуун метрийн гүнд баригдсан байгууламжийг гаднаас нь харахад жирийн цаг уурын станц шиг харагдана. Хашааны буланд салхинд гандсан Монголын далбаа, дээвэр дээр нь эргэлдэх радар, үүдэнд нь хоёр харуул зогсоно. Гэвч доошоо зургаан давхар буухад цаг агаар хэмждэг ямар ч төхөөрөмж байдаггүй. Тэнд хүмүүсийн мэдэж болохгүй зүйлсийг хадгалдаг байлаа. Би архивын ажилтан байсан. Миний үүрэг бол хураагдсан камер, утас, зөөврийн компьютерээс мэдээлэл хуулж, аюултай зураг болон бичлэгийг тусгаарлах. Ажилд орохдоо би аймшгийн зүйлстэй тулгарна гэж төсөөлдөг байсан ч үнэндээ ихэнх өдөр уйтгартай өнгөрдөг байв. Гэмт хэрэгтний эвдэрсэн утас, ойд төөрсөн аялагчийн камер, ойлгомжгүй дуу бичлэгүүд. Тэр орой хүртэл. Шөнийн 02:13 цагт хамгаалалтын хоёр ажилтан мөсөнд хөлдсөн хуучин камерыг архивт авчирсан юм. Камерыг Алтайн уулын оройд болсон цасан нурангийн доороос олжээ. Доторх санах ойн карт нь хорь гаруй жилийн настай байсан ч хэд хэдэн зураг нь гэмтэлгүй үлдсэн байв. Надтай хамт шөнийн ээлжинд ажиллаж байсан Эрдэнэ картыг компьютерт холбоод инээмсэглэв. — Аяллын хэдэн зураг л байна. Арван минутын ажил юм биш үү? Эхний зургууд үнэхээр энгийн байлаа. Цасан уул. Майхан. Инээмсэглэн зогсох дөрвөн уулчин. Үүлэнд дарагдсан нар. Харин хамгийн сүүлийн зурагт хүн байгаагүй. Зөвхөн алсад сүндэрлэх уулын хажуу, хөх саарал тэнгэр, цасан дээгүүр татсан урт сүүдэр харагдана. Би дараагийн файл руу орох гэж байтал Эрдэнэ дэлгэц рүү бөхийн: — Наана чинь юу байна? Зургийн баруун дээд буланд жижигхэн цагаан зүйл байлаа. Энгийн нүдээр харахад цасны толбо шиг. Магадгүй камерын гэмтэл ч байж болохоор. Эрдэнэ хулганын дугуйг эргүүлж зургийг томруулав. Нэг удаа. Хоёр удаа. Дөрвөн удаа. Цагаан толбо урт мөчтэй хүний дүрс болон хувирлаа. — Хангалттай. Буцаагаад жижигсгэ, — гэж би хэлэв. Яагаад тэгж хэлснээ тэр үед мэдээгүй. Зүгээр л цээжний гүнд ямар нэгэн хүйтэн зүйл хөдөлсөн юм. Гэвч Эрдэнэ сонссонгүй. Тэр дүрсийг дахин томрууллаа. Ердөө дөрөв, магадгүй тавхан пикселийн дунд цонхийсон нүүрний хэсэг харагдав. Эрдэнэ гэнэт хөдөлгөөнгүй болчихов. — Чи харчихав уу? — гэж би асуув. Тэр хариулсангүй. Гурван секундын дараа байгууламжийн бүх гэрэл улаан болж, таазны чанга яригчаар дохио хангинав. “Код 096. Дүрсний халдвар батлагдлаа.” Би өмнө нь тэр дугаарыг нэг л удаа сонсож байсан. Шинэ ажилтнуудад үзүүлдэг сургалтын бичлэг дээр. SCP-096. Өндөр, туранхай, хүний хэлбэртэй цагаан биет. Ихэнх үедээ ямар ч хөдөлгөөнгүй суудаг. Гэвч хэн нэгэн нүүрийг нь харвал өөрчлөгдөнө. Зураг байсан ч ялгаагүй. Бичлэг байсан ч ялгаагүй. Харсан хүн дэлхийн хаана нуугдах нь хамаагүй. Тэр зүйл түүнийг олдог. — Дэлгэцээс холд! — гэж би хашгираад компьютерын залгуурыг татлаа. Өрөө харанхуй болов. Эрдэнэ сандлаасаа удаан бослоо. Нүүр нь цайж, уруул нь чичирч байв. — Би сайн хараагүй. Ердөө хэдхэн цэг байсан. Чанга яригчаас эмэгтэй хүний хоолой сонсогдов. “Бүх ажилтан нүдээ хамгаална уу. Дэлгэц, камер болон шилэн гадаргуугаас холдоно уу. SCP-096 сэтгэл хөдлөлийн идэвхтэй байдалд шилжлээ.” Байгууламжийн хамгийн доод давхраас үл мэдэг чичиргээ мэдрэгдэв. Дараа нь хашгирах чимээ гарсан. Тэр нь амьтны архиралт биш байлаа. Хүн цөхрөн уйлж байгаа мэт, амьсгаа нь тасарч, хоолойгоо урагдтал орилох дуу байв. Хэдэн зуун метрийн доороос ирж байсан ч төмөр ханаар дамжин бидний хөл доор чичирч байлаа. Эрдэнэ хоёр чихээ дарав. — Намайг харсан гэдгийг тэр яаж мэдэх юм? Би түүнд худал хэлж чадсангүй. — Мэддэг юм гэсэн. Гэнэт доороос асар хүчтэй мөргөлт сонсогдов. Бүх өрөө донслов. Тоос шороо таазнаас унаж, төмөр шүүгээнүүд хана мөргөн савлав. “Хорих камерын нэгдүгээр хаалга эвдэгдлээ.” Дахин мөргөлт. “Хоёрдугаар хаалга эвдэгдлээ.” Эрдэнэ хаалга руу ухрав. — Би энд байж болохгүй. Би хүмүүсээс холдох хэрэгтэй. — Хаашаа ч явсан ялгаагүй! Гэвч тэр аль хэдийн гүйж эхэлсэн байлаа. Би араас нь хөөж гарахад коридорын хамгаалалтын хаалганууд ээлж дараалан хаагдаж байв. Цэргүүд хар өнгийн баг нүүрэндээ углан, ямар нэгэн зүйл харахаас хамгаалсан дуулгатайгаар доод давхар руу гүйлдэнэ. — Бай болсон хүн хаана байна? — гэж нэг офицер хашгирав. Би Эрдэнэ рүү заалаа. Офицер түүнийг барьж авахыг оролдсон ч Эрдэнэ мөрөөрөө түлхэн өнгөрч, ослын шатаар дээш гүйв. Тэр мөчид доороос төмөр тасрах чимээ гарав. Хэдэн секундын дараа салхи мэт хүчтэй зүйл хонгилоор өнгөрөхөд бүх гэрэл хагаран унтарлаа. Бид шалан дээр унасан. Харанхуйд би урт хөл төмөр шалан дээр буух чимээг сонсов. Түг. Түг. Түг. Дараа нь тэр чимээ хурдаслаа. Түг-түг-түг-түг. Цэргүүд буудаж эхлэв. Бууны гэрэл хонгилыг агшин зуур гэрэлтүүлэх бүрд би нүдээ тас анив. Хэн ч тэр зүйлийн нүүрийг харахыг хүсээгүй. Буудлага хэдхэн секунд үргэлжилсэн. Тэр зүйл зогсоогүй. Цэргүүдийг тоогоогүй. Зөвхөн Эрдэнийн араас явж байлаа. Дээд давхрын хүнд хаалга дэлбэрэх шиг болж, шөнийн хүйтэн агаар доош цутгав. Дараа нь бүх зүйл нам гүм болов. Удирдлагын өрөөнөөс офицерын дуу радиогоор сонсогдлоо. — SCP-096 байгууламжаас гарсан. Хойд зүг рүү хөдөлж байна. Хурд нь нэмэгдэж байна. Би шатаар дээш гарч гаднах камерын хяналтын өрөөнд хүрэв. Бүх дэлгэцийг хар болгосон байсан бөгөөд зөвхөн газрын зураг дээр хоёр цэг хөдөлж байлаа. Цэнхэр цэг нь Эрдэнэ. Улаан цэг нь SCP-096. Эрдэнэ байгууламжийн гаднах машинаар зугтаж байв. Цэнхэр цэг цагт зуун хорин километрийн хурдтай хөдөлнө. Улаан цэг түүнээс хурдан байлаа. — Түүнийг зогсоож болохгүй юм уу? — гэж би асуув. Офицер толгой сэгсэрлээ. — Бид зөвхөн өөр хүн нүүрийг нь харахаас сэргийлж чадна. Эрдэнэ хорин минутын дараа хуучин зэсийн уурхайд хүрчээ. Машинаа орхиод газрын гүн рүү орсон байв. Тэр магадгүй чулуун доор нуугдаж чадна гэж бодсон байх. Улаан цэг уурхайн аман дээр ирэхэд хөдөлгөөнгүй болов. Газрын гүнээс бүдэгхэн хашгирах чимээ радиогоор дамжин сонсогдлоо. Эрдэнийн хоолой байв. — Намайг гаргаач! Би юу ч хараагүй! Ердөө дөрвөн пиксел байсан! Дараа нь холбоо тасарсан. Улаан цэг хэдэн минутын турш хөдөлсөнгүй. Эцэст нь SCP-096 уурхайн амнаас гарч ирээд элсэн дээр суусан гэж ажиглалтын нисгэгч мэдээлсэн. Тэр дахин уйлж, нүүрээ гараараа дарсан байв. Тусгай баг толгойд нь хар уут углан байгууламж руу буцаан авчирсан. Эрдэнийг хэн ч олоогүй. Маргааш өглөө нь надад хуучин камерын санах ойн картыг устгах тушаал өглөө. Би картыг зориулалтын төхөөрөмжид хийж хайлуулсан. Компьютерын хатуу диск, нөөц сервер, камерын эх хувийг хүртэл шатаасан. Бүх хуулбар устсан гэдгийг бид гурван удаа шалгав. Тэгээд би ажлаа дуусган гэртээ харилаа. Унтахынхаа өмнө утсаа цэнэглэхээр залгахад дэлгэц асаж, автоматаар хадгалсан зургуудыг синк хийж эхлэв. “Шинэ нэг зураг амжилттай нөөцлөгдлөө.” Би мэдэгдлийг дарах гэж байтал жижигхэн thumbnail дэлгэц дээр гарч ирсэн юм. Цасан уул. Саарал тэнгэр. Зургийн баруун дээд буланд зогсох цагаан дүрс. Ердөө дөрөвхөн пиксел. Гэвч энэ удаа би яг юу байгааг нь мэдэж байсан. Дэлгэц харлахаас өмнөх тэр хагас секундэд цагаан дүрсний нүүр над руу харж байлаа. Би утсаа шалан дээр унагаав. Хэсэг хугацаанд юу ч болсонгүй. Магадгүй зураг хэтэрхий жижиг байсан байх. Магадгүй би нүүрийг нь хангалттай тод хараагүй байх. Магадгүй энэ удаа тэр мэдээгүй байх. Тэгтэл хотын нөгөө захаас маш хол, маш бүдэгхэн хүний уйлах чимээ сонсогдов. Миний цонхны шил үл мэдэг чичирч эхэллээ.